اختلال بی اختیاری ادرار درکودکان

دیده شود. عفونت های ادراری نیز در کودکان مبتلا بیش از افراد غیرمبتلاست اما در این کودکان پس از درمان عفونت ادراری، بی اختیاری ادرار درمان نمی¬شود.

شیوع و سیر بیماری

شیوع این اختلال در مردان بیش از زنان است. به¬طوری که در سن 5سالگی در پسران 7% و در دختران 3% است.در 10سالگی در پسران 3% و در دختران2% است. در 18 سالگی در مردان 1% و در زنان کمتر از این مقدار است. بعضی گزارشات نشان می¬دهد که میزان بهبود در دختران بسیار بالاتر است و میزان بهبود خودبه¬خودی در 4و 6 سالگی 44 تا 71 درصد است.

از لحاظ چگونگی سیر بیماری دو نوع بی¬اختیاری ادرار را می¬توان از هم جدا کرد: نوع نخستین که در آن کودک مبتلا به بی اختیاری ادرار تا به حال از کنترل ادرار خود ناتوان بوده ولی به سنی رسیده که این توانایی از او انتظار می¬رود. نوع ثانوی که کودک پیش از ابتلا به این اختلال برای مدتی توانایی کنترل ادرار خود را داشته.

بیشتر کودکان مبتلا در نوجوانی میتوانند کنترل ادرار را بدست آورند. در 1% از آنها اختلال تا بزرگسالی ادامه می یابد.

 

 

علل و عوامل و درمان

تحقیقات نشان داده که عوامل ژنتیکی در بروز این اختلال موثرند. یعنی این اختلال در کودکانی که والدین یا خویشاوند نزدیکشان دچار بی¬اختیاری بوده¬اند بیشتر مشاهده می¬شود.

همچنین بی¬اختیاری ادرار در دوقلو¬های یک¬تخمکی بیش از دوتخمکی¬ها مشاهده می¬شود. اختلال¬عضوی(بدنی) نیز ممکن است منجر به بی¬اختیاری ادرار شود. بعضی از این اختلالات عبارتند از مشکلاتی در ساختمان دستگاه ادراری_تناسلی، کوچک بودن مثانه، اختلال¬های هورمونی و عفونت¬های مجاری ادرار. برخی دیگر از این اختلالات عضوی ممکن است باعث اشکال در تخلیه¬ی کامل مثانه یا کم شدن ظرفیت مثانه شود که این دو مورد نیز موجب چکه کردن و خیس شدن می¬شود. برخی روانشناسان وجود عوامل عاطفی و هیجانی را مطرح می¬کنند. عوامل اقتصادی اجتماعی نیز در ایجاد این اختلال نقش دارند. کودکانی که در خانواده¬های با اختلافات زیاد، غیرمرفه یا در شبانه¬روزی¬ها هستند بیش از کودکان دیگربه این اختلال مبتلا هستند. نقش والدین در آموزش آداب دفع ادرار می¬تواند علت دیگر باشد.والدین بسیار سهل¬گیر یا بسیار سختگیر می¬توانند باعث بروز این اختلال در کودک شوند.عمیق بودن خواب(مشکل در بیدار شدن از خواب) و استرس نیز از دیگر عوامل هستند.

درمان

• توصیه¬های تربیتی: ابتدا باید به اصلاح روش¬های تربیتی غلط مثل سختگیری یا آموزش زودهنگام و سهل¬گیری والدین در این زمینه پرداخته شود. همچنین آموزش رعایت بهداشت و ورزش برای این کودکان توصیه می¬شود.

• دارودرمانی:برخی پزشکان برای این کودکان داروهایی مثل کلردیازپوکسید و ایمی¬پرامین تجویز می¬کنند. باید توجه داشت که این داروها می¬توانند عوارض جانبی زیادی بر روی کودک داشته باشند.

• ایجاد انگیزه در کودک: آموزش طرز کار دستگاه ادرار و نشان دادن تصاویری که مسیر ادرار را از زمان مصرف مایعات تا رسیدن به دستگاه ادرار طی می¬کند می¬تواند مفید بوده و کودک را در کنترل این عمل باانگیزه¬تر کند.

• رفتاردرمانی: این درمان شامل روش¬هایی است که به وسیله¬ی آنها می-توان به کودک یاد داد که رختخواب خود را خیس نکند. برخی از این روش¬ها عبارتند از:

1.محدود کردن نوشیدن آشامیدنی¬ها قبل از خواب(البته درحد معقول).

2.کودک را وادار سازید که در یک زمان مشخص و درست قبل از خواب به توالت برود.

3.استفاده از یک سیستم زنگ(alarm) که هنگامی که کودک رختخوابش را خیس کرد زنگ بزند و به این وسیله به او یاد بدهد که نسبت به کنترل ادرارش حساس¬تر شود.

4.پاداش دادن به کودک برای شبهایی که خودش را خیس نکرده.

5.بعد از اینکه کودک رختخوابش را خیس کرد از او بخواهید که ملافه¬ها را خودش عوض کند.

6.تربیت مثانه: از کودک بخواهید که در طی روز در بعضی مواقع ادرار خود را به مدت زمان طولانی¬تری نگه دارد تا ظرفیت مثانه¬اش بیشتر شود.

(با اینحال باید توجه داشت که این درمانها برای همه¬ی موارد و شرایط کاربرد ندارد و باید به علل و عوامل بروز اختلال برای انتخاب درمان توجه داشت.)

 

منابع

1.دادستان، پریرخ(1387)، روانشناسی مرضی تحولی:از کودکی تا بزرگسالی،سمت.

2.اریک جی.ماش ¬_ راسل ای.بارکلی، روانشناسی مرضی کودک، ترجمه¬ی حسن توزنده جانی، جهانشیر توکلی زاده، نسرین کمال¬پور،نشر مرندیز

 

/ 0 نظر / 96 بازدید